«Ανήσυχος» Δεκαπενταύγουστος | Κινηματογράφος | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ



Οι δύο ταινίες περισσότερο θυμίζουν τι σήμαινε κάποτε ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού, αν και οι προβληματισμοί τους παραμένουν ίδιοι.

Μέχρι και πέρυσι ίσως να βλέπαμε διαφορετικά τις δύο ταινίες που σταθερά συνοδεύουν τις ζεστές μέρες του τελευταίου μήνα του καλοκαιριού. Οι «Ησυχες μέρες του Αυγούστου» του Παντελή Βούλγαρη και ο «Δεκαπενταύγουστος» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη μοιάζουν πολύ διαφορετικές υπό το πρίσμα της επιδημίας.

Για θυμηθείτε πόσο ξέγνοιαστα τρώνε μαζί η Θέμις Μπαζάκα και η Αλέκα Παΐζη, οι δύο άγνωστες Ελλη και Αλέκα, στην άδεια Αθήνα ή τον κόσμο που συνωστίζεται γύρω από την Ελένη Καστάνη στην Παναγία Σουμελά του Βερμίου όσο εκείνη ψάχνει το θαύμα που θα σώσει την κόρη της. Αλήθεια, πώς θα γύριζαν οι δύο σκηνοθέτες τις αυγουστιάτικες ταινίες τους σήμερα;

«Είναι η πιο σύντομη ταινία που έκανα και η πιο γρήγορη», μας λέει ο Παντελής Βούλγαρης από το σπίτι του στην Αθήνα για τις «Ησυχες μέρες του Αυγούστου», που αφηγείται τρεις διαφορετικές ιστορίες έρωτα και μοναξιάς. Τα στοιχεία που τον γοήτευσαν, προσθέτει, δεν έχουν αλλάξει. «Η Αθήνα άδεια, το φως, το αεράκι που διώχνει την υγρασία είναι ακόμα εδώ», σημειώνει, «αλλά οι συμπαραστάτες της ταινίας, ο Μάνος Χατζιδάκης, ο Θανάσης Βέγγος, η Αλέκα Παΐζη, ο Ντίνος Κατσουρίδης έχουν φύγει». Η ανάγκη είναι η ίδια αλλά οι συνθήκες διαφορετικές. «Ο έρωτας και η μοναξιά είναι στοιχεία που θα τα αντιμετώπιζα διαφορετικά. Λόγω μάσκας, θα είχαμε στη διάθεσή μας το βλέμμα. Η μάσκα θα είχε έναν δραματουργικό ρόλο, ίσως για να βλέπαμε πώς αυτή η περιπέτεια της υγείας επηρεάζει τις μεγάλες ηλικίες», μας λέει ο καταξιωμένος σκηνοθέτης. Στο ερώτημα αν οι πρωταγωνιστές του θα έπαιρναν το ρίσκο να βγάλουν τη μάσκα τους, δεν είναι βέβαιος ότι κάτι τέτοιο θα ήταν απαραίτητο. «Ισως να το περιμέναμε, αλλά να μη συνέβαινε. Ισως η προσμονή να ήταν ανεκπλήρωτη ή και πιο δημιουργική», καταλήγει.

O Κωνσταντίνος Γιάνναρης θα κρατούσε την ερημική παραλία στην οποία καταφεύγει το ένα από τα ζευγάρια του «Δεκαπενταύγουστου» (Μιχάλης Ιατρόπουλος, Θεοδώρα Τζήμου), όπως και τον νεαρό διαρρήκτη (Κώστας Κοτσιανίδης) που θα ήταν και αυτός απομονωμένος μέσα στο (ξένο) σπίτι. «Στη σκιά της πανδημίας, η φυγή από την πόλη, η αναζήτηση της ελευθερίας μακριά από τα αστικά κέντρα παραμένει ζητούμενο», μας λέει από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής.

Το δύσκολο αλλά και για αυτό ενδιαφέρον κομμάτι είναι πώς θα έφτιαχνε ξανά την ιστορία της οικογένειας (Ελένη Καστάνη, Ακύλλας Καραζήσης) που ταξιδεύει στην ορεινή Καστανιά για να προσευχηθεί στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Σουμελάς. «Θα ήταν με τον ίδιο συνωστισμό; Θα ήταν καταστροφικό. Εγείρονται θέματα τυφλής πίστης απέναντι σε επιστημονικές οδηγίες. Θα φορούσαν μάσκες; Θα αντιδρούσε ο κλήρος στην ταινία; Θα ήταν εστία μόλυνσης;», διερωτάται φωναχτά. «Δεν θα μου άρεσε όμως να υπάρχει το στοιχείο του θαύματος εκεί, γιατί τώρα συμπίπτει με τις πιο ακραίες φωνές του θρησκευτικού δογματισμού. Θα ήταν οριακά γραφικό και επικίνδυνο, δεν θα το έκανα καθόλου», μας λέει.

Θα έστρεφε όμως το βλέμμα του σε μια άλλη πτυχή των συνεπειών της πανδημίας, σε όσους μένουν πίσω. «Θα εστίαζα στην οικογένεια που δεν έχει χρήματα για διακοπές, τα λαϊκά στρώματα αδυνατούν να φύγουν. Τι περιμένουν οι γιαγιάδες και οι ηλικιωμένοι στα σπίτια από όσους γυρίσουν από τις διακοπές τους; Θα τους υποδεχθούν με χαρά; Τα παιδιά; Πώς θα απομονωθούν; Η επιδημία δίνει μια άλλη χροιά στη φυγή», σημειώνει.

Ισως στην πλοκή να περιελάμβανε μια παρέα νεαρών σε ένα κοσμοπολίτικο νησί που θα είχε με μια ανεύθυνη, άτρωτη συμπεριφορά και ένας θα κολλούσε τον ιό ή κάποιους που να αντιμετώπιζαν την όλη κατάσταση ως συνωμοσία. «Ολα είναι πολύ ανάγλυφα, τα αφηγήματα θα μπορούσαν να απεικονίσουν καθαρά τις κοινωνικές αντιλήψεις για την πανδημία», τονίζει.

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η ημέρα του Δεκαπενταύγουστου παραμένει καίρια, μας λέει. «Τώρα περιμένουμε με τρόμο και όχι με χαρά ή λύτρωση τι θα φέρει ο Δεκαπενταύγουστος. Τρέμουμε την επιστροφή των εκδρομέων. Βρισκόμαστε στο αντίθετο άκρο. Το να ξεσκάσουμε ανέμελα είναι πια ανεύθυνο και εγκληματικό, αντί για το φως μπορεί να έρθει το σκοτάδι». 





Source link

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο