Δύο εκδόσεις του Ριζαρείου Ιδρύματος



Το Ριζάρειο Ίδρυμα στον Χρόνο των Χρήστου Β. Μασσαλά – Αλεξάνδρας Ε. Καρπέτα

Στο κέντρο της Αθήνας, πλάι στον Ναό του Αγίου Γεωργίου, γωνία Βασιλίσσης Σοφίας και Ριζάρη, είναι η έδρα. Κάποτε ο χώρος ήταν περιφραγμένος κήπος. Μετά έγινε πάρκο και στο κέντρο του πάρκου ο σταθμός του μετρό «Ευαγγελισμός».

Κόσμος πολύς περνάει, λίγοι όμως γνωρίζουν ότι εκεί έχει τη ρίζα του το Ριζάρειο Ίδρυμα, δωρεά-προσφορά στα Ελληνόπουλα των αδελφών Μάνθου και Γεωργίου Ριζάρη από το Μονοδένδρι του Ζαγορίου της Ηπείρου, τους οποίους η Βουλή των Ελλήνων ανέγραψε στη στήλη των «Μεγάλων Ευεργετών του Έθνους». Πρόκειται για ένα Ίδρυμα με πολλαπλές δραστηριότητες, 14 κληροδοτήματα και πρώτα πρώτα τη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή, η οποία «διατηρεί και καλλιεργεί σε ένα σχολείο αριστείας την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση», όπως μεταξύ πολλών άλλων σημαντικών αναφέρει ο ομότιμος καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας Χριστόφορος Χαραλαμπάκης και Πρόεδρος του Πολυμελούς Συμβουλίου του Ιδρύματος. Και ακόμα, προσθέτει ο Χαραλαμπάκης ότι η Ριζάρειος Εκκλησιαστική Σχολή είναι η «alma mater, μητέρα-τροφός, χιλιάδων μαθητών και εκατοντάδων αρχιερέων που κόσμησαν τον δημόσιο βίο». Αναφέρει τα ονόματα των επιφανών, τη σημαντική Βιβλιοθήκη και τη Χειροτεχνική Σχολή, τις επιλεγμένες Εκδόσεις και τελειώνει με την ευχή προς τους νέους να έχουν «ως πρότυπο ευποιίας και φιλανθρωπίας τους αδελφούς Ριζάρη και να διατηρήσουν εσαεί το χριστιανικό και πατριωτικό τους ήθος, να παραμείνουν ενάρετοι, ενσυνείδητοι και ευσυνείδητοι πολίτες».

Οι συγγραφείς του τομιδίου, Χρήστος Β. Μασσαλάς – Αλεξάνδρα Ε. Καρπέτα, στον Πρόλογό τους μιλούν για την «πολυκύμαντη ιστορία της χώρας και την ανάλογη του Ιδρύματος», την ιστορική διαδρομή του, την προσφορά του και τον προβληματισμό τους για το μέλλον.

Το ίδρυμα έγινε πλέον 175 ετών, λειτουργεί σύμφωνα με τις επιθυμίες του ιδρυτή του, Γεωργίου Ριζάρη (1841), και υπηρετεί κοινωνικούς και πολιτιστικούς σκοπούς.

Ο Μάνθος Ριζάρης ήταν επιφανής επιχειρηματίας που επεξέτεινε τις δραστηριότητές του στις παραδουνάβιες Ηγεμονίες, στην Οδησσό, στην Κωνσταντινούπολη, στη Μόσχα. Μυήθηκε από τον Εμμανουήλ Ξάνθο στη Φιλική Εταιρεία, προσέφερε στον Αγώνα πάνω από 88.000 ρούβλια, ήταν φίλος του Αλέξανδρου Υψηλάντη, μαζί με άλλους επιφανείς φρόντισε για την αναζωπύρωση της εθνικής συνείδησης. Πέθανε το 1824, πριν προλάβει να δει την Ελλάδα ελεύθερη.

Ο αδελφός του, Γεώργιος Ριζάρης, υπήρξε ο θεματοφύλακας των θελήσεων του Μάνθου, είχε αλληλογραφία με τον Κοραή, ζητούσε πάντα τη γνώμη των ειδικών και ίδρυσε σχολείο στο Μονοδένδρι. Το 1835 εγκατέλειψε τη Ρωσία, πέρασε ένα διάστημα στην Τεργέστη, έξι μήνες στη Ζάκυνθο κι έπειτα εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Το όνειρό του ήταν η ίδρυση της Εκκλησιαστικής Σχολής, η οποία άνοιξε τις πύλες της τον Μάιο του 1844 και οι απόφοιτοι μπορούσαν να διδάξουν και ως δημοδιδάσκαλοι και ως ιερείς. Ο Γεώργιος Ριζάρης πέθανε το 1841, ενώ είχε ήδη τιμηθεί από τον βασιλιά Όθωνα με τον Χρυσό Σταυρό των Ιπποτών του Σωτήρος.

Το Ίδρυμα διαθέτει Ιερατικό και Ανώτατο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο, το οποίο λειτούργησε στη Μονή Πετράκη. Το τομίδιο περιλαμβάνει πλούσιο φωτογραφικό υλικό, το πορτρέτο Γεωργίου Ριζάρη από τον Ν. Λύτρα, τα κτήρια, το οικοτροφείο, τους χώρους –σχολικούς, άθλησης, εκθεσιακούς–, αναγνωστήριο και βιβλιοθήκη, η οποία διαθέτει πάνω από 50.000 τόμους, που καλύπτουν τις ανάγκες της εκκλησιαστικής παιδείας, τις ανθρωπιστικές σπουδές και τη Θεολογία. Το Ίδρυμα διαθέτει, επίσης, Εκκλησιαστικό Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης, Σχολείο Ελληνικής Γλώσσας και Χειροτεχνική Σχολή στο Μονοδένδρι και Πνευματικό Κέντρο, το οποίο στεγάζεται στην κατοικία του δωρητή Κ. Λαζαρίδη. Σκοπός του Ιδρύματος, σύμφωνα πάντα με την επιθυμία του ιδρυτή του, είναι η αριστεία, η ιστορική μνήμη, οι χριστιανικές αξίες.

Το Ριζάρειο Ίδρυμα στον Χρόνο
Χρήστος Β. Μασσαλάς – Αλεξάνδρα Ε. Καρπέτα
Ριζάρειο Ίδρυμα
55 σελ.
ISBN 978-960-6856-08-02
Τιμή €5,00
001 patakis eshop

 

 

 

 

Διαλέξεις στο Λύκειο του Ριζαρείου Ιδρύματος του Χρήστου Β. Μασσαλά

Ο μικρός τόμος Διαλέξεις στο Λύκειο του Ριζαρείου Ιδρύματος περιλαμβάνει τέσσερις διαλέξεις του Χρήστου Β. Μασσαλά και τα Προλεγόμενα του ομότιμου καθηγητή Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Χριστόφορου Χαραλαμπάκη, ο οποίος υπογραμμίζει ότι η Σχολή είναι «αποδεδειγμένα Σχολείο αριστείας» και «συνδυάζει αρμονικά την κατάκτηση της επιστημονικής γνώσης με την ορθόδοξη παράδοση». Ο καθηγητής, έχοντας μελετήσει συστηματικά και διεξοδικά τα δοκίμια, τονίζει τα κύρια σημεία τους, αναδεικνύοντας το ουσιώδες, προβάλλοντας το εξαιρετικό, αποτίοντας τιμή στον συντάκτη τους, Χρήστο Β. Μασσαλά.

Στο πρώτο, «Με τη θέα ενός ηλικιωμένου», γίνεται λόγος για τα «ανελέητα γηρατειά», την περιθωριοποίηση των ηλικιωμένων, την καταφυγή τους στη μνήμη, τον θάνατο, σαν επιστροφή στη φύση όπου όλα καταλήγουν. Το δοκίμιο είναι εμπλουτισμένο με τις απόψεις του Αριστοτέλη και του Κικέρωνα: Η ζωή είναι ένα πανδοχείο για να ξεκουραστούμε, όχι να εγκατασταθούμε. Ο θάνατος είναι το έσχατο τέλος γιατί πεθαίνουμε μόνο μία φορά. Το γήρας μοιάζει με δύσβατο βουνό ή με ποτάμι που μας παρασύρει στις εκβολές του ή με δάσος από το οποίο δεν ξέρουμε πώς θα βγούμε στο ξέφωτο.

«Η δική μου θέα». Ο λόγος είναι πικρός και αφορά τη διαδρομή προς το γραφείο του, όπου όλα είναι ακριβώς όπως πριν από τη συνταξιοδότηση· ο υπολογιστής ανοιχτός, τα βιβλία σκόρπια, αλλά η πόρτα κλειστή και επισκέπτης πλέον κανείς, γιατί δεν έχει «επιρροή». Αν όμως έρθει κάποιος νεότερος για επιστημονική συζήτηση, παρά τις ένθεν και ένθεν προσπάθειες, το χάσμα είναι εμφανές. Ωστόσο, «Ο διάλογος είναι η βάση της ειρηνικής συμβίωσης και η αισιοδοξία καθήκον».

Στο δοκίμιο «Χτίζοντας τον χαρακτήρα», ο λόγος στρέφεται στην «ευτυχία», που είναι το «ύψιστο αγαθό» και «ύψιστος επιδιωκόμενος στόχος του ανθρώπου». Ο Αριστοτέλης μίλησε για την υποκειμενική ευτυχία σαν μία ψυχολογική κατάσταση, για τις αρετές που αποκτώνται με τη συνήθεια και για την αρετή ως μεσότητα δύο κακών άκρων.

Στο επόμενο κεφάλαιο, «Αυτογνωσία: Ζώντας με την αριστοτελική σκέψη», θα αναλύσει όλες τις έννοιες: δικαιοσύνη, θάρρος, αυτοέλεγχο. Θα μιλήσει διεξοδικά για την οργή, τον θυμό, την εκδίκηση, τον φθόνο, τον σαρκασμό και την απέχθεια αλλά και για τη γενναιοδωρία, τη φιλοδοξία, επικαλούμενος πάντα τα κλασικά κείμενα.

Τέλος, στο δοκίμιο «Ο άνθρωπος εναντίον του ανθρώπου» μιλά για τις επεμβάσεις που κάνει ο άνθρωπος στο σώμα του. Επικαλείται τον Νίτσε: «η εξωτερική εμφάνιση είναι για μένα αυτό που εκπληρώνει τη ζωή» και μιλά για τη μόδα, τα μοντέλα ζωής, τις χειρουργικές πλαστικές, το τατουάζ.

Εν ολίγοις, ο δάσκαλος με σοφία, επιστημονική γνώση και μεγάλη πείρα μιλά για τη ζωή και δίνει σημαντικές συμβουλές, τώρα που βρίσκεται στην προνομιακή θέση να είναι ένας σοφός και συνετός Νέστωρ, ανάλογος του ομηρικού.

Διαλέξεις στο Λύκειο του Ριζαρείου Ιδρύματος
Χρήστος Β. Μασσαλάς
Ριζάρειο Ίδρυμα
85 σελ.
ISBN 978-960-6856-07-5
001 patakis eshop

Η Ανθούλα Δανιήλ είναι δρ Φιλολογίας, συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας, μέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.

Άλλα κείμενα:

 





Source link

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο