Η Νάντια Γιαννακοπούλου για την Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

[ad_1]

Εβδομήντα δύο χρόνια μετά την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα από τα Ηνωμένα Έθνη, η ανθρωπότητα έχει κάνει πολύ σημαντικά βήματα, ωστόσο ακόμα και οι δημοκρατικές χώρες της Δύσης έχουν πολύ δρόμο να διανύσουν.

Στη σύγχρονη Ελλάδα, η καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού θα πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα της Πολιτείας, όπως και η άρση των εμποδίων που αντιμετωπίζουν οι ευάλωτες ομάδες πληθυσμού. Αυτά αναφέρει μεταξύ άλλων η βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής Νάντια Γιαννακοπούλου σε δήλωσή της για τη χθεσινή Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Αναλυτικά, η δήλωσή της αναφέρει έχει ως εξής: «Σημαντική ενίσχυση του διεθνούς κινήματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα υπήρξε η υιοθέτηση της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στις 10 Δεκεμβρίου 1948 από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών που έθεσε τους θεμελιώδεις κανόνες ως προς τα βασικά ατομικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα που όλοι οι άνθρωποι πρέπει να απολαμβάνουν. Παρόλο που δεν αποτελεί ένα νομικά δεσμευτικό κείμενο, η Οικουμενική Διακήρυξη υπήρξε η βάση τόσο για το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, όσο και για το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα και αποτέλεσε μαζί με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου τη ραχοκοκαλιά του διεθνούς δικαίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα με απώτερο στόχο την εγκαθίδρυση του κράτους δικαίου σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.
Εβδομήντα δύο χρόνια μετά, η ανθρωπότητα έχει κάνει πολύ σημαντικά βήματα. Ωστόσο, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμα και σε δημοκρατικές χώρες της Δύσης, πολύ περισσότερo σε χώρες ιστορικής καθυστέρησης σε όλους τους τομείς, σε χώρες με ολοκληρωτικά καθεστώτα. Η χώρα μας έχει ενσωματώσει διεθνείς συνθήκες για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εσωτερικό της δίκαιο, προσδίδοντάς τους υπερνομοθετική ισχύ σε συνδυασμό με την παροχή συνταγματικής προστασίας. Ωστόσο η πραγματικότητα απέχει από τη θεσμική αποτύπωσή της.
Η φτώχεια θεωρείται η σοβαρότερη πρόκληση για τα ανθρώπινα δικαιώματα στον κόσμο. Στη σύγχρονη Ελλάδα η καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού θα πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα της Πολιτείας. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να αρθούν άμεσα τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι ευάλωτες ομάδες, όπως οι Ρομά στην πρόσβασή τους στην εργασία, τη στέγαση, την υγειονομική μέριμνα και την παιδεία. Χρειάζεται όμως και μια σφαιρική αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων που αφορούν στην εργασία και στην υποχρεωτική εκπαίδευση που για πολλά παιδιά δεν υπάρχει στην πράξη, στην πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες. Προβλημάτων που αφορούν στην ταχεία διεκπεραίωση δικών χωρίς ταλαιπωρία των υποδίκων και στη γρήγορη εξυπηρέτηση των πολιτών από το Δημόσιο χωρίς μακρόσυρτες διαδικασίες μέχρι και την ολοκληρωμένη αντιμετώπιση προβλημάτων ομοφύλων ζευγαριών ή και μεταναστών που δικαιούνται ελληνοποίησης.
Έχουν γίνει πολλά όλα αυτά τα χρόνια. Έχουμε όμως ακόμα πολύ δρόμο. Είναι καθήκον και υποχρέωση όλων μας να επιταχύνουμε τους ρυθμούς μας».



[ad_2]

Source link

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο