«Η Σαμπίνα του Ερνέστο… (Τσε Γκεβάρα)» του Πέτρου Γκάτζια



Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, μια κοντόσωμη γυναίκα με αυστηρά χαρακτηριστικά φθάνει στο σπίτι των Γκεβάρα στο Μπουένος Άιρες. Ονομάζεται Σαμπίνα. Δεν μιλάει σχεδόν καθόλου ισπανικά και κοιτάζει τα μέλη της οικογένειας κατάματα.

Η Σαμπίνα είναι η νέα οικιακή βοηθός. Προέρχεται από τη Βολιβία. Ινδιάνα των Άνδεων. Σύντομα τραβάει το ενδιαφέρον του Ερνέστο, ο οποίος, παρά τη δυσκολία στην επικοινωνία, αρχίζει να συζητάει μαζί της καθημερινά, για τουλάχιστον δύο ώρες.

Ο μετέπειτα θρυλικός Τσε ήταν τότε τελειόφοιτος της Ιατρικής και ήθελε να μάθει τα πάντα για τη σκληρή ζωή σ’ αυτή τη χώρα, που έμελλε να είναι και η τελική του μοίρα. Αμέσως μετά την αποφοίτησή του, θα φύγει για να γνωρίσει από κοντά τη φτώχεια και την ανέχεια στη νότια και κεντρική Αμερική. Αυτά που βίωσε καταγράφηκαν στα περίφημα Ημερολόγια μοτοσικλέτας.

Ο Τσε έγραφε πάντοτε. Είχε την ικανότητα να εκφράζει στο χαρτί τις σκέψεις του είτε αυτές αφορούσαν προσωπικές στιγμές, είτε εξέφραζαν τις πολιτικές και επαναστατικές του πεποιθήσεις. Μόνο που –αν εξαιρέσουμε τα πολιτικά του κείμενα– δεν ήθελε τα γραπτά του να δουν το φως της δημοσιότητας. Τα Ημερολόγια μοτοσικλέτας βρέθηκαν στα χέρια του πατέρα του, μετά τον θάνατο του Τσε, και εκδόθηκαν πρώτα στα ισπανικά και μετά στα αγγλικά.

Σε όλη του τη ζωή έκανε καταγραφές σε ημερολόγια. Λιγότερο γνωστά είναι τα κείμενα για τον αγώνα στο Κονγκό το 1965. Στα ημερολόγια της Αφρικής, όπως τα αποκαλούσε, ξεκινά με τη φράση: «Αυτή είναι η ιστορία μιας αποτυχίας…». Ο ίδιος εμφανιζόταν συχνά πολύ σκληρός και επικριτικός με τον εαυτό του.

Ο Τσε ήξερε πως ο επόμενος σταθμός του έπρεπε να είναι η Βολιβία – φαίνεται πως οι αφηγήσεις της Σαμπίνα και τα όσα είχε δει εκεί στο παρελθόν, τον είχαν επηρεάσει βαθιά. Μόνο που σ’ αυτά τα ημερολόγια έγινε και η τελευταία καταγραφή της ζωής του, 24 ώρες πριν πέσει στα χέρια των στρατιωτών και τελικά εκτελεστεί.

Η είδηση του θανάτου του έγινε πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα Clarin, στην πατρίδα του, την Αργεντινή, με τον τίτλο: «Αυτό ήταν…» και στη δεύτερη σελίδα οι φωτογραφίες με τον νεκρό Τσε, με ορθάνοιχτα μάτια μέσα στο πλυσταριό. Έτσι το έμαθε και ο μικρός του αδερφός, πηγαίνοντας στη δουλειά του. Στο βιβλίο που εκείνος έγραψε για τον Τσε, θυμάται πόσο σημαντικά ήταν τα γράμματα που τους έστελνε απ’ όπου βρισκόταν και πώς συγκεντρωνόταν όλη η οικογένεια για να τα διαβάσει.

Οι μελετητές του καταλήγουν στο συμπέρασμα πως όσο και αν ο Τσε δεν το ήθελε, τώρα πια είναι καλύτερο να διαβάζεις τα δικά του κείμενα από τα βιβλία που έχουν γραφτεί γι’ αυτόν. Μόνο έτσι, λένε, θα καταλάβεις τον πραγματικό Ερνέστο.

Το μόνο που μένει ωστόσο στον αδερφό του, τον Χουάν Μαρτίν Γκεβάρα, είναι η θύμηση από εκείνη τη φορά που χτύπησε το τηλέφωνο στο πατρικό του σπίτι. Οι δυνάμεις του Κάστρο είχαν μόλις μπει στην Αβάνα και ένας ενθουσιασμένος Ερνέστο έλεγε λακωνικά, αλλά τρυφερά στη μητέρα του, που έτυχε να σηκώσει το ακουστικό: «Hola, vieja! Ο γιος σου είμαι, ο Ερνεστίτο…»

Ο Πέτρος Γκάτζιας είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Άλλα κείμενα:

 





Source link

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο