Χέιζελ – «Επρεπε να γίνει το ματς» | Αθλητισμός



«Ως νέος τότε δημοσιογράφος, 26 ετών, επρόκειτο να σχολιάσω τον τελικό. Εκεί όπου καθόμασταν δεν ξέραμε τι συνέβαινε. Κινητά δεν υπήρχαν και δεν είχαμε οπτική επαφή με τον τοίχο όπου συνθλίβονταν οι Ιταλοί οπαδοί. Ηρθε ένας συνάδελφος από την εξωτερική πλευρά του γηπέδου και μας είπε ότι φίλαθλοι πέθαιναν», διηγείται ο κ. Ντελάλ.

Τριάντα πέντε χρόνια έκλεισαν την περασμένη Παρασκευή από τη μεγαλύτερη τραγωδία στην ιστορία των ευρωπαϊκών κυπέλλων ποδοσφαίρου, όταν 39 φίλαθλοι έχασαν τη ζωή τους πριν από τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, Λίβερπουλ – Γιουβέντους, στις Βρυξέλλες, αλλά οι πληγές για όποιον είδε τι έγινε τότε δεν έχουν κλείσει. Ο σχολιαστής του αγώνα τότε για τη βελγική ραδιοφωνία RTBF, Ντομινίκ Ντελάλ, μιλώντας στην «Κ», τονίζει ότι ορθώς διεξήχθη ο αγώνας, λόγω της απειλής περαιτέρω συγκρούσεων εκτός γηπέδου.

Η τραγωδία του σταδίου Χέιζελ στις 29 Μαΐου 1985 δεν ήταν δυστύχημα. Μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αλλά η ανεύθυνη παραχώρηση εισιτηρίων σε οπαδούς της Γιουβέντους ακριβώς δίπλα στις θέσεις των οπαδών της Λίβερπουλ αρκούσε για να ανάψει το φιτίλι της βίας, σύμφωνα με τον κ. Ντελάλ.

«Τα τρία τέταρτα του σταδίου Χέιζελ ήταν τότε ακάλυπτα, χωρίς στέγη», εξηγεί, ενθυμούμενος τον αρχικό πετροπόλεμο. «Οι οπαδοί δεν ήταν χωρισμένοι με κάγκελα. Μεταξύ των Ιταλών και των Αγγλων έπρεπε να υπήρχαν ουδέτεροι φίλαθλοι, αλλά σε εκείνη τη μεγάλη εξέδρα είχαν αγοράσει εισιτήρια τόσο Αγγλοι όσο και Ιταλοί», εξηγεί ο 61χρονος σήμερα δημοσιογράφος, ο οποίος είναι και πρόεδρος της ένωσης Βέλγων αθλητικών συντακτών.

Ο πετροπόλεμος εξελίχθηκε σε επίθεση των Αγγλων χούλιγκαν κατά των Ιταλών και Βέλγων στην κερκίδα Ζ, που υποχωρώντας, ποδοπάτησαν ο ένας τον άλλον, ενώ ο τοίχος που βρισκόταν περιμετρικά του κουλουάρ υποχώρησε.

«Ως νέος τότε δημοσιογράφος, 26 ετών, επρόκειτο να σχολιάσω τον τελικό εκείνον πλάι σε έναν πολύ πιο πεπειραμένο συνάδελφο, που δυστυχώς απεβίωσε προ πενταετίας. Εκεί όπου καθόμαστε δεν ξέραμε τι συνέβαινε. Κινητά δεν υπήρχαν και δεν είχαμε οπτική επαφή με τον τοίχο όπου συνθλίβονταν οι Ιταλοί οπαδοί. Ηρθε ένας συνάδελφος από την εξωτερική πλευρά του γηπέδου και μας είπε ότι φίλαθλοι πέθαιναν», διηγείται ο κ. Ντελάλ.

Η ιστορία κατέγραψε 39 νεκρούς (32 Ιταλούς πολίτες, τέσσερις Βέλγους υπηκόους, δύο Γάλλους κι έναν Βορειοϊρλανδό) και εκατοντάδες τραυματίες, κατ’ άλλους 400 και κατ’ άλλους σχεδόν 600.

Τα νοσοκομεία των Βρυξελλών πλημμύρισαν τραυματίες. Μιλώντας στο βελγικό ραδιόφωνο την περασμένη Κυριακή ο 35χρονος Μαξίμ Μπεργκέρ, δημοσιογράφος γεννηθείς την τραγική εκείνη ημέρα σε μαιευτήριο 5 χιλιόμετρα μακριά από το Χέιζελ, είπε ότι στην κλινική, που ήταν φτιαγμένη για εγκυμονούσες και νεογέννητα, είχαν συρρεύσει τραυματισμένοι αλλοδαποί άνδρες, όπως του είχαν διηγηθεί οι γονείς του.

Πολλοί είπαν ότι με δεκάδες νεκρούς μία ώρα πριν από τη σέντρα, ο τελικός δεν έπρεπε να γίνει. Ο κ. Ντελάλ διαφωνεί: «Το ματς έπρεπε να διεξαχθεί για να αποφευχθεί μία ακόμη τραγωδία εκτός σταδίου, όπως είπε η αστυνομία», λέει.

Αν…

Σε κάθε τραγικό γεγονός υπάρχουν πολλά «αν» για ενδεχόμενη αποτροπή του, όπως ότι δεν θα γινόταν το κακό εάν υπήρχε ουδέτερη ζώνη, όπως λέει ο κ. Ντελάλ. Ομοίως, εάν η βελγική αστυνομία είχε ισχυρή παρουσία στο σημείο σύγκρουσης ή αν το τσιμέντο ήταν αρκετά ενισχυμένο για να αντέξει την παρουσία πολλών ανθρώπων. Ή… εάν ο διαιτητής του πρώτου ημιτελικού, Λίβερπουλ – Παναθηναϊκός, δεν είχε ακυρώσει με λίαν αμφισβητούμενη απόφαση ως οφσάιντ το γκολ που πέτυχε ο Χουάν Ραμόν Ρότσα με το αποτέλεσμα στο 0-0…

Το Χέιζελ δεν φιλοξένησε ξανά ποδοσφαιρικό αγώνα μέχρι να ανακαινισθεί πλήρως και να μετονομαστεί σε Κινγκ Μποντουέν. Τότε μόνον υποδέχθηκε ξανά ποδοσφαιρικό αγώνα, τον Αύγουστο του 1995, δηλαδή μία δεκαετία αργότερα.

Ανοικτές πληγές

Οι πληγές, όμως, μένουν ανοικτές, με τους οπαδούς της Γιουβέντους 20 χρόνια μετά να υψώνουν κατάπτυστο πανό αναφερόμενοι στην τραγωδία του Χίλσμπορο, το 1989, με δεκάδες οπαδούς της Λίβερπουλ νεκρούς, φέροντας τις λέξεις «Υπάρχει Θεός».

Ούτε ο κ. Ντελάλ έχει ξεπεράσει αυτή τη μέρα. «Δεν μπορώ να πω ότι το θυμάμαι κάθε φορά που περιγράφω ποδοσφαιρικό αγώνα, αλλά αυτό το δράμα παραμένει στην άκρη του μυαλού μου. Οποτε βλέπω τη Γιουβέντους να παίζει, το σκέφτομαι. Από τότε δεν ξαναπήγα σε φεστιβάλ ροκ ή τζαζ, κι όποτε πηγαίνω σε απλή συναυλία, αποφεύγω να σταθώ στο έδαφος. Φοβάμαι ακόμη τις κινήσεις του πλήθους. Συνειδητά ή υποσυνείδητα, γνωρίζω ότι αυτό οφείλεται στο δράμα του Χέιζελ», μας λέει.





Source link

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο