O Αόρατος κόσμος

O Αόρατος κόσμος

Γράφει ο Σπύρος Αναγνωστάκης

Ζούμε πρωτόγνωρες στιγμές, πολύ διαφορετικές, στιγμές μοναχικότητας θα μπορούσε να πει κάποιος. Αυτές τις ημέρες άρχισαν να
μας λείπουν τα συνηθισμένα στιγμιότυπα της καθημερινής μας ζωής. Ο κόσμος μας, ο υπερβολικά γρήγορος, ο τόσο έντονος και θορυβώδης εξαφανίσθηκε. Ξεχάσαμε τις προσωπικές μας συνήθειες, τις τόσο πλούσιες σε
συναισθήματα, σε όνειρα και σε αναμνήσεις. Βλέπουμε τη ζωή μας να κυλά τόσο αργά. Οι ημέρες σαν να μην είναι πια δικές μας.
Ο χρόνος έγινε ο κυβερνήτης μας. Πανδημία, ο κόσμος μας σε καραντίνα. Μια νέα εποχή ξεκίνησε.

Είχαμε την αίσθηση ότι ήμασταν οι πρωτομάστορες της δημιουργίας. Ότι μπορούσαμε να κάνουμε τα πάντα. Ότι ο κόσμος μας ανήκει. Τα θέλαμε όλα και γρήγορα. Ζούσαμε την ψευδαίσθηση του
εξανθρωπισμού της φύσης. Ξεχάσαμε ότι ο κόσμος είναι ένα είδος μεγάλου δικτύου. Ότι είμαστε συνδεδεμένοι με τα υπόλοιπα οικοσυστήματα του πλανήτη.
Μπλεγμένοι όλοι με αόρατα νήματα επιρροής και εξάρτησης. Πόσο ευάλωτοι είμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο τον παγκοσμιοποιημένο;

Η διάδοση της μόλυνσης από τον κορονοϊό δε γνωρίζει σύνορα. Άσχετα από την απόσταση που χωρίζει τις πατρίδες των ανθρώπων, τις γλώσσες που μιλούν και τη διαφορετικότητα που
έχουν υποκύπτουν όλοι στις ίδιες ασθένειες. Μοιραζόμαστε τον ίδιο φόβο, το φόβο του θανάτου. Ψάχνουμε μια φωλιά να κρυφτούμε, να βάλουμε εκεί τα σύνορα ενός νέου κόσμου. Να νιώσουμε πιο ασφαλείς.

Για πολλούς από εμάς ο πόλεμος της πανδημίας γίνεται από τα μετόπισθεν. Από τον καναπέ μας, θεατές των τεχνολογικών μέσων. Αυτών που σε μεγάλο βαθμό διεκπεραιώνουν την εργασία, την επικοινωνία, την εκπαίδευση και την ψυχαγωγία. Σε πιο βαθμό όμως η τεχνολογία
μπορεί να υποκαταστήσει την ανθρώπινη επαφή; Ζούμε πρωτόγνωρες στιγμές,
τόσο εξωπραγματικές και απόκοσμες. Πως θυμόμαστε άραγε την πόλη μας; Για τον κάθε
ένα από εμάς αυτός ο τόπος έχει μια ξεχωριστή ταυτότητα. Συνδέεται με την ατομική και τη συλλογική μας μνήμη.
Η πόλη αποτελεί ένα καζάνι με ιστορίες, οι οποίες δεν τελειώνουν ποτέ.
Στους δρόμους και στους χώρους εργασίας, στα σπίτια και στις πλατείες ενσωματώνονται τα όνειρα και οι
φιλοδοξίες, οι ελπίδες και οι εφιάλτες της ζωής. Πολλές φορές αναρωτιόμαστε
μήπως ζούμε εξόριστοι στην πόλη μας;

Χωρίς τη δυνατότητα να ζήσουμε ιστορίες; Άραγε, πόσο τυχεροί είμαστε που μεγαλώσαμε στην ίδια πόλη; Σε
αυτή την πόλη, όπου οι επιθυμίες της νιότης μας έγιναν μνήμες της μέσης ηλικίας. Σήμερα ο καθένας από μας μπορεί να νιώσει
την ανάγκη ότι μέσα στην κλεψύδρα της ζωής πρέπει να εμπιστευτεί πιο πολύ τον
άλλο. Ταξιδεύοντας στις μνήμες του χθες να αγκαλιάσει τις επιθυμίες του σήμερα
και τις προσδοκίες του αύριο μαζί με άλλους ανθρώπους. Αυτά τα σύμβολα επιβίωσης θα μας βοηθήσουν
να αντιμετωπίσουμε τις κακουχίες της ζωής. Ξεφύγαμε από το πριν.
Ζούμε την εποχή της τεχνολογίας, της επιστήμης και ίσως της μοναξιάς. Στην
εποχή της καραντίνας, της παγκόσμιας καραντίνας.

Το πρώτο πραγματικό παγκόσμιο γεγονός της σύγχρονης ιστορίας. Ένας πόλεμος διαφορετικός. Στη
βάση της επιστήμης και της αλληλεγγύης σώζουμε ζωές δεν τις αφαιρούμε. Ποιοι είναι σήμερα οι σωτήρες μας;
Μήπως είναι αυτοί που λένε ότι έχουν σχέδιο, ότι είναι
ηγέτες και ότι ξέρουν πώς θα μας σώσουν;
Ή μήπως είναι οι αληθινοί ήρωες, οι επαγγελματίες της υγείας, οι ερευνητές
και οι συνάνθρωποί μας, που μας βοηθούν να υποφέρουμε λιγότερο αυτές
τις δύσκολες ώρες της πανδημίας. Αυτοί οι ήρωες δεν κρατούν τα όπλα που ξέρουμε. Αναδύεται μια νέα
πίστη. Επιστήμη και τεχνολογία. Ανθρωπισμός και αλληλεγγύη. Η κινητοποίηση της συλλογικής μας σοφίας
και γνώσης είναι ο μηχανισμός επιβίωσης του ανθρώπινου είδους. Η άμυνά μας στις επιδημίες του φόβου και της απελπισίας.
Μακρυά από το πνεύμα του πολέμου και του θανάτου. Με κοινή δημοκρατική προσπάθεια θα χτίσουμε ένα μέλλον στη βάση των αρχών της αλληλεγγύης, των
επιστημών και της συνεργασίας. Τις ημέρες αυτές ζήσαμε ένα Πάσχα διαφορετικό από αυτό που ξέραμε. Παρακολουθήσαμε τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας από την τηλεόραση.
Αυτή η μεγάλη θρησκευτική γιορτή αποτελεί ένα σύμβολο πολυσήμαντο για τη
Χριστιανοσύνη και τον Ελληνισμό. Η μυσταγωγία του Ορθόδοξου τελετουργικού
αναπαριστά το θείο δράμα σε πλήρη ανταπόκριση με
το δράμα των ανθρώπων. Τόσο επίκαιρο σήμερα. Η εθελούσια πορεία του Θεανθρώπου Χριστού διά των Παθών στη Σταύρωση, στην Ταφή και στην Ανάσταση
συμβολίζει για τους Χριστιανούς την αισιοδοξία για την αναγέννηση της ζωής.

Βιώνοντας στιγμές από το δράμα του Θεανθρώπου Χριστού μπορούμε να φέρουμε το πασχαλινό φως της ελπίδας και της ειρήνης
στην καρδιά μας.  Ευχόμαστε η Ανάσταση του Κυρίου να σταθεί οδηγός σε μια πορεία ψυχικής ανάτασης και εσωτερικής αναγέννησης για
όλους τους ανθρώπους.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ
ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο