Ο βιασμός της λογικής

Ο  βιασμός  της  λογικής

Ο βιασμός της λογικής, όπως γίνεται σήμερα απο τους πολιτικούς μοιάζει με τερατούργημα , και συμβαίνει χάρη  στην απροσμέτρητη ανθρώπινη έπαρση.

Η απαίτηση για την «ελευθερία της βούλησης» που υπαρχει δυστυχώς ακόμα στα κεφάλια των ημιμαθών πολιτικών και που είναι η απαίτηση ν΄αναλαμβάνουν οι ίδιοι ολόκληρη την ευθύνη για τις πράξεις τους, απαλλάσσοντας έτσι τον θεό, τους προγόνους και το κοινωνικό σύστημα, είναι μια επιθυμία να πιάνοντε απο τα δικά τους τα μαλλιά, ξεπερνώντας σε αποτόλμημα τον Μινχάουζεν, με σκοπό να βγούνε από τον βάλτο του τίποτα και να οδηγηθούν προς την ύπαρξη…

 Αν μπορούσε να υπάρξει κάποιος που θα κατανοούσε τη χοντροκοπιά των πολιτικών προς την «ελεύθερη βούληση» , θα του πρότινα να κάνει ένα βήμα προς τη διορατικότητά του και να σβήσει την αντίθετη έννοια της «ελεύθερης βούλησης» , που είναι ο «προσδιορισμός» και φθάνει στην κατάχρηση του αποτελέσματος.

 Οφείλουμε λοιπόν να μην προσδιορίζουμε με λανθασμένο τρόπο την «αιτία» και την «κατάληξη» προς την ουσία μιας πράξης των πολιτικών, τους οποίους χαρακτηρίζει πάντα μια μηχανική χοντράδα, η οποία επιτρέπει στην αιτία ν΄αναβλύζει και να σκοντάφτει μέχρι τη στιγμή της δράσης……….

Οφείλουμε να χειριζόμαστε μονάχα την «αιτία» και το «αποτέλεσμα» σαν καθαρές σημασίες, που μπορούν να ορίσουν και να κατανοηθούν, αλλά όχι όμως να ερμηνεύσουν μια πράξη.

Στίς αποφάσεις και στις πράξεις των πολιτικών δεν υπάρχει κανένα δέσιμο με την αιτία, ούτε απόλυτη αναγκαιότητα κι ακόμη ούτε ψυχολογικός προσδιορισμός της πράξης.

 Σ΄αυτή την περίπτωση το αποτέλεσμα δεν είναι συνέπεια της αιτίας και δεν κυριαρχεί ο νόμος (π.χ  μνημόνιο).

 Είναι τα μυαλά των πολιτικών, που έχουν εφεύρει τις αιτίες, τις διαδοχές, τις σκοπιμότητες, καθώς και τους νόμους, τους αριθμούς, τα θεμέλια και τον σκοπό.

Όταν, λοιπόν, χρησιμοποιούν οι πολιτικοί το μηχανισμό των συστημάτων για να μας επιβάλλουν , ενεργούν με τρόπο μυθολογικό.

Γιατί η μυθολογία στην προκυμένη περίπτωση είναι ο «προσδιορισμός», ενώ στην πραγματικότητα υπαρχει μονάχα δυνατή και αδύνατη βούληση.

Οπότε ένας πραγματικός πατριώτης θα νιώθει καταπίεση ή έλλειψη ελευθερίας σε κάθε «αιτιολογική αλληλουχία», αυτό πάντα σημαίνει πως κάτι του λείπει.

Αυτό  βέβαια δεν είναι παρά μία προδοσία των πολιτικών , και αυτός που δέχεται την προδοσία είναι πάντα το άλλο πρόσωπο.

Στην δική μας περίπτωση οι πολιτικοί δεν επιθυμούν να εγκαταλείψουν την ευθύνη και την αυτοπεποίθησή τους, δηλαδή το δικαιωματικό τους πιστεύω για την αξία τους(ματαιόδοξοι) και οι άλλοι δεν θέλουν να δίνουν απαντήσεις σε τίποτε κι ούτε είναι αίτιοι για κάτι, και καθώς νοιώθουν μια εσωτερική περιφρόνηση για τον εαυτό τους, προσπαθούν να ρίξουν τον εαυτό τους όπου βρούν.

 Σήμερα αυτό που ταιριάζει στόν μή επαναστατημένο και φοβισμένο ελληνικό λαό είναι κάποια σοσιαλιστική συμπόνοια και, στ΄αλήθεια, η μοιρολατρεία της αδύνατης θέλησης μπορεί να εξιδανικεύεται θαυμάσια, όταν παρουσιάζεται σαν «θρησκεία του ανθρώπινου πόνου» και τούτο ακριβώς σήμερα είναι το καλό γούστο του έλληνα………

 Του  Μπέλτσιου  Χρήστου

Αξ/κος  Ε.Ν

Λάρισα.

 

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο